ભીનમાલ પ્રદેશમાં રહેતા જાડેજા સમાજના...

ભીનમાલ પ્રદેશમાં જાડેજા કોમના કુટુંબના વડા મોભીએ શ્રદ્ધા અને ભક્તિભાવથી પૂજ્ય નાંણદેવી માંને પોતાના ઘરે પધારવા ભાવભર્યું આમંત્રણ આપ્યું. આશાપુરા માં પ્રેમ અને ભક્તિના ભૂખ્યા હતાં. ભક્તોનું કલ્યાણ કરવું એ જ એમનો ધ્યેય હતો. ભક્તના હૈયાનો ભાવ પામી એમણે આમંત્રણ સ્વીકાર્યું અને ભીનમાલ પ્રયાણ કર્યું. ત્યાં તેઓ “નારાયણી માં” તરીકે ઓળખાવા લાગ્યા.
ઘરનું વાતાવરણ આધ્યાત્મિકતાથી ભરાય ગયું. નાનાભાઈનું હૈયું ભક્તિ વગર શૂન્ય અને શ્રદ્ધાવિહીન હોવાથી સમય જતા ઘરમાં ભેદભાવ ઉભો થયો. તેથી શાંતિપૂર્ણ સ્થળે પૂજ્ય માંને લઈ જવાનો નિર્ણય થયો. રાત્રે ૧૨:૦૦ વાગે બળદગાડું તૈયાર કરીને દેવીની ઈચ્છા અનુસાર ગાડામાં પધરાવ્યા અને રડતા હૃદયે ઘરેથી વિદાય લેવામાં આવી.
અવિરત પ્રવાસ બાદ હાલમાં જે સ્થાન "થિરપુર" (થરાદ) તરીકે ઓળખાય છે, તેના પાદરમાં બળદની નાંણ તૂટી ગઈ અને ત્યાં માતાજીના બેસણા થયા. ગાડામાંથી નારાયણી માં અદ્રશ્ય થઈ ગયાં. ત્યારબાદ આકાશવાણી થઈ — “તું ઘી અને સિંદૂરનો ઢગલો કર, અને તેમાં તને મારા સ્વરૂપના દર્શન થશે. હવે હું આ સ્વરૂપથી ઓળખાઈશ અને ભક્તો મારી આ સ્વરૂપમાં પૂજા કરશે. તથાસ્તુ!”
કુટુંબના મોભીને આઘાત લાગ્યો અને તેઓ કલ્પાત થયા. તે સમયે બીજી આકાશવાણી થઈ — “બેટા, તું ગભરાશ નહિ. હું તારી સાથે જ છું અને તને હંમેશાં સહાય કરીષ.”
દેવીના સૂચન અનુસાર મોભીએ ઘી-સિંદૂરનો ઢગલો કર્યો. બળદની નાંણ તૂટવાના સંજોગમાં દેવીનું નામ “નાંણદેવી” પાડવામાં આવ્યું. ત્યારથી માતાજીની મહિમા વધી. રાજાએ ભવ્ય પણ નાનું મંદિર બંધાવ્યું. થરાદ (થિરપુર) ગામની સ્થાપના થઈ. રાજાએ સોનાની મૂર્તિ બનાવાવી, નાની દેરીમાં સ્થાપિત કરી અને દેવીને “ગામદેવી” તરીકે બિરદાવ્યા.
સમયના પ્રવાહમાં લોકોની નીતિ બદલાતી ગઈ. સોનાની મૂર્તિની ચોરી ન થાય એ આશયથી મૂર્તિ પાસેની વાવમાં અદ્રશ્ય થઈ ગઈ.
એકવાર પૂજ્ય જ્ઞાની જૈનાચાર્ય થરાદ પધાર્યા. લોકવાયકા અને ભક્તિભર્યા પ્રસંગો સાંભળીને તેઓ મંદિરે ગયા. ધ્યાનમાં એમને અનુભવ થયો કે માતાની શક્તિ અત્યંત મહાન છે. તેમણે ઉપદેશ આપ્યો કે — “કુળદેવી તરીકે તેમણે અનેક કુટુંબોના ઉદ્ધાર કર્યા છે, હવે જૈન શાસનમાં કાર્ય કરો. લોકો ખૂબ દુઃખી છે.”
ગુરુભગવંતના શબ્દો પૂજ્ય નાંણદેવી માંના હૃદયમાં ઊતરી ગયા. પછી એમણે ઊંડા વિચાર પછી નક્કી કર્યું કે — “આ જગતમાં સર્વ જીવના દુઃખનું મૂળ કારણ ભવ ચક્ર છે. જો આ ભ્રમણનો અંત લાવવો હોય તો સાચો ઉદ્ધાર શક્ય બને. તેથી હું આત્માના દુઃખનાશ માટે કાર્ય કરિશ.” આ ભગીરથ કાર્ય માટે એ યોગ્ય સાધન શોધવા લાગી, જેના દ્વારા આત્મા સુખી થઈ શકે.